اینکه چرا افراد هنگامی که با پدیده ای روبرو می شوند کمتر از حد متعارفی که جامعه برای آن تعریف کرده، از خود واکنش نشان می دهند، دارای دلایل متعددی است. مهمترین مسئله ای که باعث بی تفاوتی اجتماعی می شود «احساس بی قدرتی» در جامعه است. «احساس بی قدرتی» اگر افراد در جامعه حس کنند نمی توانند تأثیرگذار باشند، قدرتی ندارند و در واقع پیشانی سیاسی این افراد قبلاً نوشته شده و دیگر قادر به تغییر و پاک کردن شرایطی که از قبل برای اینها تعیین شده، نیستند، قاعدتاً به افراد بی تفاوتی تبدیل می شوند. در این الگو افراد فکر می کنند کار آنها بی نتیجه است و این نوع تفکر می تواند در حوزه های سیاسی، اجتماعی، فرهنگی و مدنی اتفاق بیفتد. در جوامع متمدن سازمان هایی مانند اورژانس و خیریه ها وجود دارند که در واقع موضوع برخورد و واکنش نسبت به پدیده های اجتماعی را به عهده گرفته اند و متولی رسیدگی به امور اجتماعی هستند. قاعدتاً افرادی در آن جامعه اجتماعی نسبت به سایر افراد بی تفاوتی هستند، البته این مسئله هم باز به عبارتی نسبی است، در یکسری موارد ممکن است حتی واکنش افراد در یک جامعه متمدن بیشتر باشد اما کلیت قضیه این است که در جوامع بدوی دخالت افراد در حوزه های شخصی دیگران و در حوزه های اجتماعی بسیار چشمگیرتر است. احساس عدم تعلق سرزمینی و عدم تعلق خاطر به یک مکان یا فضا احساس عدم تعلق سرزمینی و عدم تعلق خاطر به یک مکان یا فضا هم می تواند باعث افزایش بی تفاوتی اجتماعی شود، قاعدتاً در جوامعی که مهاجرپذیر هستند این موضوع بیشتر در آن ملاحظه می شود چراکه افراد تعلق سرزمینی نسبت به آن مکانی که در آن زندگی می کنند، ندارند و این عدم احساس تعلق حساسیت های آنها را کاهش می دهد. بزرگی جامعه و تکرارپذیر بودن یک اتفاق نی

بی تفاوتی اجتماعی آسیب زاست و با این پدیده در مرحله اول به عنوان یک انحراف اجتماعی و سپس یک آسیب اجتماعی مواجه می شویم. در واقع نتایج بی تفاوتی اجتماعی در جامعه نامطلوب است، به شکلی که ما این را به نوعی یک انحراف اجتماعی تعریف می کنیم به هر حال برخی الگوهایی که در یک جامعه وجود دارند به صورت عادت واره هایی است که دیگر کارکرد خود را از دست داده اما بسیاری از الگوهایی که در جامعه وجود دارد، دارای کارکرد هستند و نتیجه دارند و اگر بخواهیم این الگوها را کنار بگذاریم قطعاً بخشی از نیازهای جامعه برطرف نمی شود. توجه داشتن به آنچه در اطراف ما اتفاق می افتد، یک ضرورت است. در واقع حراست از جامعه برای مراقبت از جان افراد، هنجارها و یا ارزش های اجتماعی است. اگر ما نسبت به پدیده های اطراف خود بی تفاوت شویم، باعث به وجود آمدن آسیب هایی در جامعه می شود که آن آسیب ها به سادگی قابل برطرف کردن نیست. بی تفاوتی اجتماعی باعث استهلاک سرمایه اجتماعی می شود، سرمایه اجتماعی را ما در واقع از حاصل ضرب اعتماد افراد به هم و میزان روابطی که در یک جامعه وجود دارد، به دست می آوریم. وقتی بی تفاوتی در جامعه رایج شود به طور طبیعی میزان روابط کاهش پیدا می کند و همین امر موجب می شود برخی از سرمایه های اجتماعی مستهلک شوند و در نهایت بزرگترین مشکل و مسئله ای که ایجاد می کند این است که بی تفاوتی ها در به خطر انداختن جان و مال مردم مؤثر است. اگر افراد تمایلی به فعالیت در حوزه های اجتماعی، سیاسی و فرهنگی نداشته باشند، در واقع ساختارهای موجود در این حوزه ها را به شدت دچار آسیب کرده و موجب تحلیل این ساختارها می شوند؛ به عنوان مثال ما پدیده ای به نام مشارکت سیاسی داریم. افرادی که با بی تفاوتی اجتماعی عجین شده اند در سر

در دوران زمامداری کرزی و اشرف غنی نسبت به خطر و نیرنگ فاشیست های نقابدار هشدار داده می شد، و حتی از هماهنگی و حمایت از سوی انگلیس و امریکا گوشزد می گردید؛ اما افسوس دانه های دامی که ارگ چیده بود بسیار به سادگی کارگر افتاد.. و هر یک از مدعیان عدالت خواهی، روشنفکری، قومی، مذهبی و اجتماعی با توجیهات مزخرفxadتر از تصورات یک ابله، آینده جامعه و سرنوشت مردم را به معامله گرفتند و سر درآخور ارگ فرو بردند؛ و منتقدین را با عناوین منفی باف، اسیر توهم توطئه، روحیه مرکز گریزی و…. مورد اتهام قرار می دادند. اینک که چرخه تحولات کاملا به سود فاشیست های نقابدار در گردش است هریک آنان از چهارگوشه جهان برای توجیه و تحکیم حاکمیت جهل و جور در کابل در حال گردهم آمدن هستند. این که عده ای هنوز در این توهم اند که موضوع حق و حقوق اقلیت های قومی و مذهبی، حقوق زنان و آزادی شهروندی مورد توجه قرار گیرد، فقط یک تلاش عبث و امیدی از سر درماندگی بیش نیست. با این انحطاط و فساد و خود باختگی و نفرت پراکنی که دچار جامعه و نیروهای سیاسی و اجتماعی گردیده است، باید خود را برای تحمل یک دوره طولانی از سلطه جهل و جور قبیله و فاشیست ها آماده سازیم. عبدالشکور اخلاقی